ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Κατάθεση στεφάνου επί τη Εθνική επετείο 1940

Το Σάββατο, ανήμερα της εθνικής μας επετείου, ο υπογράφων αυτό το ιστολόγιο, κατέθεσε υπό την κομματική του ιδιότητα ως γραμματέας Πολιτισμού του Λαικού Ορθόδοξου Συναγερμού, στεφάνι υπέρ πεσόντων ως ο μοναδικός εκπρόσωπος πολιτικού κόμματος.

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Το έμπρακτον ΕΜΕΙΣ και το κοινόν χρέος






Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δημοσιογράφος



Πάει καιρός τώρα απο την τελευταία μου εκπομπή ιδεών. Το τελευταίο μου άρθρο με πολιτική χροιά.
Συμβαίνουν τόσα πολλά και με τόσο ταχείς ρυθμούς, όπου ουδείς εχέφρων πολίτης δύναται να τα αντιληφθεί, να τα κατανοήσει και φυσικά πολύ περισσότερο να τα ενστερνιστεί.

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες




(Μια αναφορά στην Κάκια Μένδρη)

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Τα τελευταία χρόνια η αλήθεια μου, είναι γεγονός πως έχω αλλάξει πολλές φορές την εντύπωση μου για τον κόσμο. Σίγουρα αυτό που συμφωνούμε απο κοινού
να ονοματίσουμε ως "κόσμο", με τις αναρίθμητες του συμβάσεις που οδηγούν καμιά φορά και σε κοινά αδιέξοδα τις κοινωνίες, δεν είναι ο πραγματικός κόσμος.

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

“Να μεγαλώνω σα φυτό στη Ρωμιοσύνη μέσα “






(Μια αναφορά στον Ίωνα Δραγούμη)

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Η εποχή μας, είναι μια εποχή των μεγάλων λόγων αλλά των μικρών πράξεων ή της παντελούς απραξίας. Η εποχή μας είναι μια αρρωστημένη μεταβατική περίοδος προς έναν κόσμο που ουδείς γνωρίζει την τελική του μορφή και τον προορισμό. Έχουμε μπαρκάρει δίχως να το θέλουμε και οι περισσότεροι δίχως να το γνωρίζουμε σε ένα σκαρί που μας οδηγεί “κάπου”. Το “κάπου” αυτό για τα δικά μας μάτια, είναι ένας άγνωστος προορισμός, μια στεριά που δεν φάνηκε ακόμη.

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Σκέψεις περί "αποκαταστάσεως της Δημοκρατίας"






(Ένα "κατηγορώ" στην ασυδοκρατία)


Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δημοσιογράφος

Με αφορμή τα σαράντα τρία χρόνια μεταπολίτευσης ακολουθεί το παρόν κείμενο.

Κάθε φορά όπου αναγκάζομαι να ομιλήσω περί δημοκρατίας σε τούτο τον τόπο, νιώθω μιάν εξαιρετικήν αμηχανία. Αμηχανία εκπορευόμενη εκ του αποτελέσματος που είχε για την χώρα μας η επιβολή της μεταπολιτεύσεως και αι οδυνηραί συνέπειες αυτής της καταστάσεως η οποία ακολούθησε και εξακολουθεί έπειτα απο τέσσερεις και πλεόν δεκαετίες. Τούτο φυσικά δεν σημαίνει πως είμαι θιασώτης του απολυταρχισμού και της δικτατορίας κανενός τύπου, αλλά το πόσο άρρωστη είναι η σημερινή μας κατάσταση διαφαίνεται και απο το γενικότερο κλίμα. Και το γενικότερο κλίμα δεν είναι καθόλου ευνοικό για την δημοκρατία όπως την εννοούν ορισμένοι. Τουλάχιστον αυτήν εδώ την δημοκρατία η οποία ομοιάζει  περισσότερον με ασυδοκρατία.

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Σοφί ντε Μαρμπουά – Λεμπρέν. Το όνειρο της Ροδοδάφνης.



(Μια αναφορά στην Δούκισσα της Πλακεντίας)

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δήμοσιογράφος


Η αλήθεια μου αγαπητέ αναγνώστα, εσκέφθην πολύ για το αν θα έπρεπε να γράψω το συγκεκριμένο κείμενο. Και οχι μόνον εσκέφθην, αλλά και αι διάφορες συγκυρίες με απέτρεπαν να το συντάξω. Πότε έκτακτες υποχρεώσεις, πότε η έλλειψη διαθέσεως, πότε η έλλειψις του πανδαμάτωρος χρόνου.


Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Το μόνον της ζωής του ταξίδιον.




(Μια αναφορά στον Γεώργιο Βιζυηνό)

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δημοσιογράφος

Μελετώντας τους “ποιητές των φρενοκομείων” ώρες ώρες δοκιμάζεις ένα δίλλημα. Για το τι τελικά σημαίνει τρέλα αλλά και τα όρια της αναμεταξύ του φυσιολογικού και του εκτός ορίων. Ποιός θέτει άραγε τα όρια της τρέλας ; είναι μετρήσιμη ως ποσοστό επί του πληθυσμού ; η κανονικότητα καθορίζεται απο το πλήθος και μόνον των ομοιογενών συμπεριφορών ; μήπως εν τέλλει αποδιώχνουμε οτι θεωρούμε άγνωστο και φοβόμαστε ή δεν μας ενδιαφέρει να εξηγήσουμε ; είναι τελικά οι εκτός ορίων καλλιτέχνες νοσούντες ψυχικά κι ακόμα περισσότερο νοσούντες ψυχικά όσοι τους θαυμάζουν ; τι μας προκαλεί στην τέχνη το ενδιαφέρον και την ενασχόληση ; 

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Ο Πάνος Χατζηγεωργιάδης στην ΠΡΩΙΝΗ ΑΡΤΗΡΙΑ






Η παρουσία του υπογράφοντος τούτο το ιστολόγιο υπό την κομματική του ιδιότητα ως Γραμματέας Πολιτισμού του Λαικού Ορθόδοξου Συναγερμού στην εκπομπή της Φραντζέσκας Σαββοργινάκη, ΠΡΩΙΝΗ ΑΡΤΗΡΙΑ απο το κανάλι ΑΡΤ.

Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Δεν ήτανε να γίνω...

Ο Ρώμος Φιλύρας (1898 - 1942)

(Μια αναφορά στον Ρώμο Φιλύρα)

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δημοσιογράφος


Η ποίηση. Ένα λιμάνι σωστικό για τις ψυχές που γράφουν αλλά και όσες την διαβάζουν. Ένα λιμάνι απάνεμο για τα κουρασμένα σκαριά των ανθρώπων, που διερχόμενα μέσα απο την σκληρή καταιγίδα της καθημερινότητας, γεμίζουν πληγές. Πληγές που κανένα φάρμακο δεν μπορεί να κλείσει. Πληγές που τις σέρνουν μαζί ως τον τάφο, ως τον λάκκο όπου θα παραχώσουν το θνητό μας σώμα, μια εκ των ημερών. 

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Οι Δόν Κιχώτες πάν μπροστά κι οι Σάντσοι ακολουθάνε ! (Μια αναφορά στον Κώστα Ουράνη)

Ο Κώστας Ουράνης

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Κάποτε λογοτεχνικό περιοδικό, απέρριψε ποίηση μου με την δικαιολογία
πως μοιάζει παλαική. Αστείο μέγα. Η τέχνη και η ποίηση ειδικότερα ποτέ
δεν παλιώνει. Γενικότερα δεν υπάρχει παλαιό και νέο στην τέχνη, μόνον
άξιο λόγου και μη.  Η ποιητική φόρμα στις μέρες μας έχει ξεχειλώσει
τόσο, όσο γεμίζει τις τσέπες των “εκδοτών” με χρήμα. Ένα κίνητρο που
δυστυχώς χαρακτηρίζει αρκετά εώς πολύ τον χώρο και απομακρύνει όλο και
περισσότερο κόσμο απο την πραγματική ποίηση και την τέχνη γενικότερα.

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις.




(Μια αναφορά στον Νίκο Καββαδία)

"Σαν στέκεσαι στην κουπαστή του πλοίου
κι άνεμος χτυπά στο πρόσωπο σου
να σκέφτεσαι την τύχη του αθλίου
που ζησε σκλάβος και που έγινε εχθρός σου."

Νικηφόρος Βυζαντινός για τον Νίκο Καββαδία

Περίεργη που είναι η ζωή αναγνώστη. Ώρες ώρες δεν είσαι σε θέση να θυμηθείς που ξέχασες τα μικροαντικείμενα που συνοδεύουν την καθημερινότητα σου ή το τι έκανες την περασμένη εβδομάδα κι άλλες πάλι στιγμές θυμάσαι γεγονότα μιάς ζωής απο καιρό λησμονημένης φαινομενικά. Εκεί που η αλλοτινή πραγματικότητα έχει περάσει στον κόσμο των θολών ονείρων κάποιο απομεσήμερο του καλοκαιριού. Δίχως χρόνο, δίχως τόπο μόνον η αίσθηση σκλαβώνει την μνήμη και την οδηγεί πάλι πίσω εκεί στα παλιά, στα σκεπασμένα απο την αχλή του χρόνου, που θαρρείς τα προφυλάσσει απο την τριβή μιάς σκληρής καθημερινότητας.

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Ιωάννης Πολέμης, ο αισθαντικός τροβαδούρος της πάλαι ποτέ Ελλάδος.




(Μια αναφορά στον Ιωάννη Πολέμη)

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δημοσιογράφος

Οι καιροί μας αναμφίβολα θα χαρακτηριστούν εκ του ιστορικού του μέλλοντος, ως καιροί “μετάβασης” απο τον παλαιό κόσμο στον νέο. Μέσα στην αναξιότητα τους την οποίαν οι περισσότεροι συναισθανόμεθα, κρύβουν τούτο το μεταιχμιακόν στοιχειο όπου ίσως τους κάμει ενδιαφέροντες προς μελέτη στο ιστορικό μέλλον. 

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Η ΑΛΩΣΗ ΕΝΤΟΣ ΜΑΣ








Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη *



Σε δεκάδες κείμενα και αναφορές μου, έχω τονίσει πως η ιστορία έχει νόημα να μελετάται απο τους πολλούς, μόνον και μόνον για τον παραδειγματικό της χαρακτήρα. Δυστυχώς όμως πάντοτε παρατηρώ για τα διάφορα ιστορικά γεγονότα, να συμβαίνει μια στείρα αναφορά μουσειακού χαρακτήρα. Έτσι κατήντησε ο σημερινός σύγχρονος άνθρωπος ως ένας απλός καταμετρητής της ιστορίας, ένας παρατηρητής ανούσιος του ιστορικού γίγνεσθαι λές και αυτός θεωρεί τον εαυτόν του αμμέτοχο σε οτι συμβαίνει και ανήμπορο να αντιδράσει, ο οποίος παραμένει μόνο στο εκάστοτε “τότε”, αδυνατώντας να αφομοιώσει και να κρατήσει στο δικό του παρόν, τα συμπεράσματα και τις αιτίες εξέλιξης ενός ιστορικού γεγονότος. 

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Ένας ευπατρίδης της λογοτεχνίας


(Μια αναφορά στον Τίμο Μωραιτίνη)


Είναι ελάχιστες οι φορές όμως υπάρχουν, όπου νιώθεις πως ένας και μόνον άνθρωπος, εκφράζει μιάν ολάκερη εποχή και μόλις αυτός φύγει απο τούτο τον μάταιο κόσμο, αίφνης νομίζεις πως έφυγε μαζί του και η εποχή η οποία τον χαρακτήριζε. Η διαδραστική σχέση αναμεταξύ ατόμου και κοινωνίας για ορισμένες προσωπικότητες, καταντά να ισοπεδώνεται σε τέτοιο σημείο, ώστε να μην έχεις πλέον την πλήρην συναίσθηση του που σταματά το άτομο, η μονάδα και που αρχίζει το σύνολο, η κοινωνία και η εποχή όπου έζησε κάποιος.

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Το νοήμα της Εθνικής παλιγγενεσίας σήμερα



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Ζούμε στους καιρούς της πλέον βαθιάς, της πλέον αρρωστημένης  μορφής
κρίσης. Μιάς κρίσης αξιακής, μιάς κρίσης πνευματικής που οδηγεί στην
απαξίωση των πάντων. Όλες οι αξίες του “παλαιού κόσμου’ τίθενται σε
έντονη αμφισβήτηση με έναν και μοναδικό σκοπό, την απεμπόληση τους απο
τις κοινωνίες κάτι που θα τις καταστήσει πλέον έρμαιο όσο το δυνατόν
ευκολότερο για τα σχέδια των εξουσιαστών αυτού του κόσμου.

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά ...



(Μια αναφορά στον Γεώργιο Δροσίνη)




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Πόσο λείπουν απο το τραγικό μας παρόν οι όμορφες εικόνες. Εικόνες
πνευματικής και συναισθηματικής ανατάσεως όπου λειτουργούν ως ένα
αντίδοτο σε οτι συμβαίνει γύρω.